7 Ağustos 2026 tarihinde Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması, Ortadoğu ile Güney Asya güvenlik sistemlerini birbirine bağlayan önemli bir stratejik gelişmedir. En kritik madde, taraflardan birine yönelik silahlı saldırının üç ülkeye birden yapılmış sayılmasıdır.

"Kültür, stratejiyi kahvaltıda yer." Peter Drucker
Bu veciz söze şu cümleyi eklemek isterim:
"Stratejik vizyon yönü gösterir; stratejik kültür ise o yolda birlikte yürümeyi mümkün kılar."

Stratejik ulaştırma hatları, devletlerin ekonomik, siyasi ve askerî güçlerini sürdürebilmeleri için gerekli olan mal, enerji, insan, bilgi ve sermaye akışını sağlayan ulaştırma ve iletişim ağlarının bütününü ifade eder. Tarih boyunca büyük güçler, yalnızca geniş topraklara sahip olmakla kalmayıp, bu akışları mümkün kılan kara ve deniz güzergâhlarını kontrol ederek uluslararası sistemde üstünlük sağlamaya çalışmıştır. Bu nedenle ulaştırma koridorları, boğazlar ve limanlar yalnızca ticaret yolları değil, aynı zamanda küresel güç mücadelesinin temel jeostratejik unsurları hâline gelmiştir

ABD, NATO üyesi Avrupalı müttefikleri savunma ve güvenlik alanında daha fazla sorumluluk almaya zorlarken (NATO 3.0), bunu artık Avrupa ve Kuzey Amerika ile sınırlı tutmayıp, daha da ötesinde ABD çıkarları doğrultusunda destek talep etmektedir.
Günümüzde bunun en tipik örneği, ABD Başkanı Donald Trump’ın, İran ile olan çatışmalarda Avrupalı müttefiklerden hiçbir destek alamadıklarından şikâyet etmesidir. Bu siyasi tavır, 80 seneyi aşkın süredir Avrupa güvenliğinin maliyetini omuzlayan ABD için artık yerleşik hâle gelmiştir. ABD artık Avrupalı zengin müttefiklerinden ABD çıkarlarının söz konusu olduğu her coğrafyada otomatik olarak destek beklemektedir.

Bu analiz, Hürmüz ve Babülmendep boğazlarının eşzamanlı baskı altında kalmasının küresel enerji, ticaret ve güvenlik üzerindeki etkilerini inceliyor. İran, Husiler, ABD, Suudi Arabistan, Çin ve Hindistan’ın farklı stratejileri karşılaştırılırken; deniz geçitlerinin nasıl ekonomik ve siyasi baskı aracına dönüştüğü ortaya konuyor. Realist, liberal, Marksist, postkolonyal ve postmodern yaklaşımlar üzerinden krizin çok boyutlu niteliği analiz ediliyor. Temel sonuç, iki boğazdaki istikrarsızlığın önümüzdeki dönemde bölgesel çatışmaları hızla küresel ekonomik krize dönüştürebileceğidir.

Bu çalışma, Rusya-Ukrayna savaşının kısa tarihçesini takiben mevcut askerî ve siyasi durumu değerlendirmekte, tarafların hedef ve stratejilerini analiz etmekte, kapsamlı dayanıklılıklarını incelemekte ve önümüzdeki döneme ilişkin muhtemel senaryoları ele almaktadır.

Filipinler’in Yeni Delhi Büyükelçisi Josel Francisco Ignacio’nun Temmuz 2026’da BrahMos füze sistemini Güney Çin Denizi’nde ülkesine “inandırıcı caydırıcılık” sağlayan bir kapasite olarak tanımlaması, Hindistan–Filipinler savunma ilişkilerinin ulaştığı noktayı açıkça ortaya koyuyor.

Son yıllarda, 21. yüzyılda küreselleşmenin yavaşladığı, hatta tersine döndüğü yönünde önermeler ve değerlendirmeler var. Gerçekten küreselleşme yavaşladı mı?
Kısa cevap: hayır, küreselleşme sona ermedi veya tersine dönmedi; ancak hızı, şekli ve ortamı önemli ölçüde değişti.

Kıbrıs sorunu, kökleri Osmanlı Devleti'nin adayı 1878'de geçici olarak Birleşik Krallık'a devretmesine uzanan, 1950’li yıllara kadar iki toplum arasındaki bir etnik gerilim ve sömürge sonrası yönetim paylaşımı kriziyken, günümüzde Doğu Akdeniz’in en karmaşık jeopolitik düğümlerinden biri hâline gelmiştir.

I. Dünya Savaşı sonrasında şekillenen uluslararası düzen, yalnızca diplomasi ve ekonomik rekabetle değil, aynı zamanda askerî müdahalelerle de biçimlenmiştir. Bu süreçte ABD gerek münferit gerekse kolektif müdahaleler yoluyla küresel güvenlik ortamını kendi çıkarları doğrultusunda yeniden düzenlemeye ..